Ölümün nasıl bir şey olduğunu bir kez daha gördüm..
Geçen sene dedem vefat etti..
Kanserdi..
Babamın babası..Annem bizi hep kaçırdığı için onlardan,bayramdan bayrama görüyorduk..
Beraber yaşayabildiğimiz,ortak,güzel zamanlar bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar az..
Dedem vefat ettiğinde okulumun için şehir dışında,sınava hazırlanıyordum..Hayatımın dönüm noktasıydı..
Ne kadar aşırı samimi olamasak da ister istemez kaldıramıyor insan..Beynimden vurulmuşa döndüm..
Kardeşim..Ne mi yaptı ?
İlk onun haberi oldu..
Babaannem aradı ve uçtu oraya dakikasında..
Ömrü boyunca kısa sürelerde,kesik kesik görebildiği bir tanecik oğlunun oğlu..Kolları arasında öldü..
Ne sürekli tuttuğu kızları vardı yanında,ne de diğer torunları..
Vefatından sonra yine kardeşim koşturdu her yere,cenaze işlemleri için..
Babam İstanbul'da yaşadığı için ona kimse bir şey söylememişti..
Benden öğrendi..
Babacığım nasılsın ? dedim sesim ağlamaktan kısılmış..
İyiyim kızım dedi..Dedi de onun o saniye boğazına bir şey oturdu..Soramadı neden ağlıyorsun diye..
Babacığım,babaannemi arar mısın ? dedim..
Ne oldu kızım dedi ama şüpheli,sesi düşük..
Ara baba dedim..Ara baba..
İlk otobüsle İstanbul-Bursa arası neler çekti..Neler geçti gözlerinin önünden,düşlerinden..
Ağladı mı içini çeke çeke..
Bilmiyorum,bilemiyorum..
Sadece hayatın bu kadar kısa olduğunu ilk defa o zaman gördüm..
Babaannem için geçmek bilmeyen 4 sene..
Hastane,doktor..
Ama onun için de o an hayat bitti..
Toparlanamadı..
O güçlü,burnundan kıl aldırmaz,kinci kadın..
Çöktü..
Cuma günü mevlüt yaptık dedeciğime,dualar okuduk..
Eskisinden daha iyi,bana ve kardeşime karşı..
Hatta babama,kardeşimle onun yanına gitmediğimizden şikayet edecek kadar da cesur..
Geçtim gitti..
Dün haber aldım..
Sekiz senedir tanıdığım,dostum sayılabilecek insanın (annesini annemden fazla sayarım) bayramdan beri hastanede yatan anneannesi vefat etti..
Cuma gecesi..
Bugün gittim cenaze evine..
Teyzeciğim bitmiş..Anneciğini kaybetti,canının yarısı gitti..
Ağlamaktan,uykusuzluktan ve açlıktan yok olma derecesine gelmiş..
Hayat dedim..
Hayat...
Yanınızda,aynı evde,aynı iş yerinde,aynı sınıfta olduğunuz kişi..
Bir saniye sonra hayattan tamamen uzaklaşacak olabilir..
Kafayı vursan da,ağlasan da,giden geri gelmeyecek..
Söyleyemediklerinizi,içinizde kalanları dökün..
Sevdiğinizi söyleyin..
Haykırın..
Çekinmeyin hiç kimseden,korkmayın..
Sonunu hiç düşünmeyin..
Yazdıklarımdan hiç etkilenmediysen şunu düşün..
Hayatında en değer verdiğin kişinin şu saniyeden sonra olmayacağı..
Sadece sevip sevildiğiniz,huzurlu bir hayat diliyorum..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder